Atrybut (pole)
Zmienna zdefiniowana w klasie. Klasa podaje, jakie atrybuty ma mieć każdy obiekt; instancja nadaje im konkretne wartości. W kodzie C++ zwykle nazywamy to polem.
Pomoc
Krótkie definicje na start roku. Nie musisz znać wszystkich od pierwszej lekcji — wracaj tu, gdy w rozdziale pojawi się nowe słowo.
Brak haseł pasujących do wyszukiwania.
Zmienna zdefiniowana w klasie. Klasa podaje, jakie atrybuty ma mieć każdy obiekt; instancja nadaje im konkretne wartości. W kodzie C++ zwykle nazywamy to polem.
Uporządkowany ciąg kroków, który prowadzi do rozwiązania zadania. Ma być skończony, jednoznaczny i wykonywalny. Program to jeden ze sposobów zapisu algorytmu.
Zobacz też: cechy algorytmu, program.
Gotowy zestaw typów i funkcji. Dołączasz ją dyrektywą #include.
Przykład: <iostream> daje cin i cout,
<vector> daje kolekcję vector.
Własne klasy w plikach .h to mała biblioteka projektu — dołączasz je cudzysłowem.
Preprocesor wstawia nagłówek zanim kompilator czyta Twój plik.
Błąd kompilacji: składnia jest zła, plik .exe nie powstaje (brak średnika, literówka).
Błąd wykonania: program się zbudował, ale w czasie działania liczy źle albo się wywraca.
Program, który komunikuje się tekstem: wczytuje dane z klawiatury i wypisuje wynik w oknie konsoli. Na tym przedmiocie w klasie 2 piszesz właśnie takie programy w C++, nie aplikacje z oknami i przyciskami.
Skończoność (kiedyś się zatrzyma), jednoznaczność (każdy krok jest jasny), dane wejściowe i wyjściowe oraz wykonalność (krok da się zrobić). Przepis „rób, aż będzie dobrze” nie jest algorytmem.
Strumienie we/wy w konsoli. cout << wypisuje, cin >> wczytuje
do białego znaku (jedna liczba albo jedno słowo). Nagłówek: <iostream>.
Język programowania kompilowany. Na zajęciach używamy go do aplikacji konsolowych.
Kod zapisujesz w plikach .cpp, kompilujesz i uruchamiasz w Visual Studio 2026.
Zobacz też: kompilator, Visual Studio.
Klasa pochodna przejmuje składowe klasy bazowej (class B : public A) i może je rozszerzyć.
Pochodna nie widzi private bazy; protected — tak.
Konstruktor bazy wołasz z listy inicjalizacyjnej.
Zobacz też: polimorfizm.
Funkcja lub klasa zaprzyjaźniona widzi składowe private, ale nie jest metodą
ani klasą pochodną. Stosuj oszczędnie (np. operator<<). To nie dziedziczenie.
Wydzielony fragment kodu z nazwą, parametrami i często wynikiem (return).
Prototyp zapowiada, definicja zawiera ciało. Na tym przedmiocie we/wy zwykle zostaje w main.
Publiczna metoda, która oddaje wartość atrybutu (albo jej kopię), np. getSaldo().
Sama nic nie wypisuje na ekran — to robi main.
Zobacz też: setter, interfejs publiczny.
Ukrycie danych obiektu (pola private) i udostępnienie ich przez metody.
Dzięki temu stan zmienia się według zasad klasy, a nie „z zewnątrz na skróty”.
Zobacz też: klasa, interfejs publiczny.
Wejście to to, co algorytm dostaje (liczby, tekst). Wyjście to wynik (liczba, komunikat, tak/nie). Na schemacie blokowym obie rzeczy rysujesz równoległobokiem, nie prostokątem.
Narzędzie do śledzenia działania programu: punkt przerwania (F9), start z debuggerem (F5), krok (F10), podgląd zmiennej. Służy do błędu logicznego, nie do literówki w składni. W Visual Studio 2026 jest wbudowany.
Integrated Development Environment — zintegrowane środowisko programistyczne. Łączy edytor, kompilację, uruchamianie i debugger. Na sali: Visual Studio 2026.
Zestaw metod, które wolno wołać spoza klasy: usługi, gettery, czasem settery. Dobry interfejs jest mały, ma jasne nazwy i nie wystawia surowych atrybutów.
Program, który wczytuje kod i wykonuje go na bieżąco, bez osobnego kroku „zbuduj plik .exe”. C++ na tych zajęciach nie jest językiem interpretowanym — najpierw działa kompilator.
Powtórzenie fragmentu algorytmu (pętla). Algorytm iteracyjny ma warunek kontynuacji, ciało oraz zmianę, która w końcu kończy powtarzanie. Bez tej zmiany powstaje pętla nieskończona.
Język, w którym kod źródłowy najpierw tłumaczy kompilator na postać wykonywalną
(np. plik .exe). Przykład na tym przedmiocie: C++.
Sztuczny język o ścisłych zasadach zapisu (składni) i znaczenia, w którym człowiek formułuje polecenia dla komputera. Przykłady: C++, Python, JavaScript.
Wzór, szablon lub projekt do tworzenia obiektów. Definiuje atrybuty (zmienne)
i zachowania (metody) dla każdego obiektu, który zostanie na jej podstawie utworzony.
W C++ zapisujesz ją słowem class.
Potoczne „szablon klasy” w tym haśle znaczy wzór obiektu.
Szablon ze słowem template to osobne hasło.
Zobacz też: obiekt, konstruktor.
Klasa z czystą funkcją wirtualną (virtual … = 0). Nie tworzysz jej obiektu —
pochodne muszą zaimplementować tę metodę. Służy jako wspólny interfejs hierarchii.
Konstruktor ustawia instancję przy tworzeniu (lista inicjalizacyjna, przeciążenie parametrów).
Destruktor ~Klasa() sprząta zasób. Konstruktor kopiujący robi nowy obiekt z innego —
potrzebny przy własnej pamięci z new.
Tekst programu zapisany w języku programowania. W C++ to zwykle pliki .cpp
(i później nagłówki). To go edytujesz w Visual Studio.
Program, który tłumaczy cały kod źródłowy na inną postać — u nas na plik wykonywalny —
zanim uruchomisz program. Jeśli składnia jest zła, kompilator zgłasza błąd i .exe nie powstaje.
Zachowanie zdefiniowane w klasie. Wołasz je na instancji: p.pole().
Operuje na atrybutach tego obiektu. Wejście i wyjście konsoli zwykle zostawiasz w main.
Numerowany zapis algorytmu zwykłym językiem. Warunki i powtórzenia zaznaczasz wcięciem albo słowami „jeśli”, „powtarzaj”. To najprostsza forma zapisu, zanim narysujesz schemat.
Konkretna instancja (egzemplarz) klasy. Obiekt posiada określone wartości
dla zdefiniowanych w klasie atrybutów. Przykład: Prostokat p(3, 4) —
ta instancja ma atrybuty 3 i 4; inny obiekt tej samej klasy może mieć inne wartości.
Plik z deklaracją klasy: atrybuty i nagłówki metod. Definicje metod zwykle trafiają do
.cpp. W main dajesz #include "Konto.h".
W Visual Studio oba pliki muszą być w projekcie.
Kwalifikatory dostępu. private — tylko metody tej klasy (atrybuty).
public — interfejs, woła go m.in. main.
protected — ta klasa i klasy pochodne; nie main.
To samo wywołanie, różne zachowanie zależnie od rzeczywistego typu obiektu.
W C++: metoda virtual i wskaźnik (lub referencja) do klasy bazowej — wiązanie dynamiczne.
Zobacz też: dziedziczenie, klasa abstrakcyjna.
Kilka funkcji o tej samej nazwie i różnych parametrach; kompilator wybiera wersję przy kompilacji.
Można przeciążać też operatory (+, ==, <<).
To nie to samo co funkcja wirtualna.
Deklaracja funkcji bez ciała: typ, nazwa, lista parametrów, średnik. Definicja (z klamrami) może być później w pliku.
Umowa, jak układasz program. Strukturalny opiera się na funkcjach i osobnych danych. Obiektowy — na klasach i obiektach (dane + zachowanie, później hierarchie). C++ pozwala na oba; na tym przedmiocie świadomie idziesz w obiektowy, gdy zadanie ma stan.
Inna nazwa atrybutu w C++: zmienna należąca do obiektu (boki prostokąta, saldo). Klasa definiuje pole; obiekt nadaje mu wartość. W klasie zwykle prywatne.
Zobacz też: atrybut.
Algorytm zapisany w języku programowania, który komputer potrafi wykonać. Ten sam algorytm możesz najpierw mieć jako schemat, a potem jako program w C++.
Styl oparty na funkcjach, sekwencji, warunkach i pętlach. Dane przekazuje się argumentami.
W klasie 2 był fundamentem; w klasie 3 zostaje wewnątrz metod i w main.
Nadanie zmiennej wartości. W liście kroków i w pseudokodzie piszemy strzałkę:
max ← a. To nie jest porównanie. W C++ przypisanie będzie znakiem =.
Tekstowy zapis algorytmu zbliżony do programu, ale bez składni konkretnego języka.
Wolno pisać CZYTAJ, PISZ, JEŚLI, DOPÓKI.
Nie kompilujesz go w Visual Studio.
Alias istniejącej zmiennej: int &x = a. Parametr referencyjny pozwala funkcji
zmienić argument w main albo oddać więcej niż jedną wartość. To nie kopia.
Pomysł, w którym zadanie odwołuje się do tego samego zadania dla mniejszej danej, aż do przypadku oczywistego (warunek stopu). Przykład: silnia — n! to n × (n−1)!, a 0! = 1. Implementacja w C++ jest przy funkcjach.
Rysunkowy zapis algorytmu. Owal to start/stop, prostokąt — operacja, równoległobok — wejście lub wyjście, romb — warunek (dwie drogi: tak i nie). Strzałki pokazują kolejność.
Publiczna metoda ustawiająca atrybut, zwykle ze sprawdzeniem (np. cena nieujemna). Nie każdy atrybut musi mieć setter — numer konta często zostaje tylko z getterem.
Wartość z nazwą, której program nie nadpisuje. W C++: const int MAX = 100;.
Ustawiasz ją przy deklaracji.
Pole lub metoda należące do klasy, nie do pojedynczej instancji. Wszystkie obiekty dzielą to samo pole.
Wołanie metody: Klasa::getIle(). Definicja pola statycznego jest poza klasą.
Zasady zapisu w danym języku: gdzie nawias, średnik, nazwa typu. Błąd składni oznacza, że zapis nie jest poprawnym programem i kompilator go nie przyjmie.
IDE na sali (wersja 2026). Tu tworzysz projekt aplikacji konsolowej C++, kompilujesz i uruchamiasz. Nie mylić z Visual Studio Code — to inny, lżejszy edytor, używany na innych przedmiotach.
Nazwane miejsce na wartość. W algorytmie: s ← 0. W C++ najpierw typ:
int s = 0;. Inicjuj od razu; stałą oznaczasz const.
Zobacz też: przypisanie.
Sygnał, że operacji nie wolno dokończyć. throw przerywa funkcję,
catch o zgodnym typie ją przejmuje. Zła ocena albo wypłata ponad saldo
to wyjątek. Brak elementu w wyszukiwaniu zostaje zwykłym wynikiem (-1).
Zobacz też: szablon.
Kolekcja, w której pierwszy dodany element wychodzi pierwszy (first in, first out). Dopisujesz na końcu, pobierasz z przodu. Pusty albo pełny pojemnik na lekcji zgłasza wyjątek, nie zwraca zera.
Zobacz też: stos.
Łańcuch węzłów. Każdy trzyma wartość i wskaźnik na następny.
Ostatni ma nullptr. Lista pamięta tylko głowę.
Skoro węzły powstają przez new, destruktor musi je delete.
Zobacz też: vector.
NWD to największy wspólny dzielnik. Algorytm Euklidesa zamienia parę na (b, a % b), aż drugi argument stanie się 0. NWW to najmniejsza wspólna wielokrotność: a / NWD · b (dzielenie przed mnożeniem).
Zobacz też: sito Eratostenesa.
Algorytm, który znajduje liczby pierwsze z zakresu 2…N przez wykreślanie wielokrotności. 0 i 1 odpadają od razu. Zostawione indeksy są pierwsze. Do jednej liczby wystarczy test do pierwiastka; do całego przedziału — sito.
Ułożenie elementów w porządku, na lekcji zwykle rosnąco. Bąbelkowe zamienia sąsiadów, przez wybór stawia minimum na pozycji, przez wstawianie dokłada klucz do ułożonego początku, szybkie dzieli tablicę pivotem. Po sortowaniu wolno użyć wyszukiwania binarnego.
Zobacz też: wyszukiwanie.
Kolekcja z dostępem tylko do szczytu. Ostatni położony element schodzi pierwszy (last in, first out). Na stosie znaków sprawdza się nawiasy. Nie sięgasz do elementu ze środka.
Zobacz też: kolejka.
Wzór funkcji albo klasy z parametrem typu: template <typename T>.
Pudelko<int> i Pudelko<string> to dwa typy z jednego zapisu.
Definicja szablonu zostaje w nagłówku. To nie jest klasa abstrakcyjna.
Zobacz też: klasa.
Kolekcja z biblioteki (#include <vector>). Trzyma elementy jednego typu,
numeruje od 0 i rośnie przez push_back.
W programie obiektowym zwykle trzyma obiekty. Własną listę wskaźnikową piszesz wtedy,
gdy polecenie chce węzłów.
Zobacz też: lista jednokierunkowa, biblioteka.
Liniowe porównuje kolejne elementy i działa przy dowolnej kolejności.
Binarne skacze do środka przedziału i wymaga danych posortowanych rosnąco.
W obu umowa z podręcznika: brak elementu to -1, nie wyjątek.
Zobacz też: sortowanie.
Zapis, w którym operator stoi po argumentach: 2 3 + to 2 + 3.
Wartość liczy się stosem. Zamiana z infiksu używa stacji rozrządowej (priorytety i nawiasy).
Zobacz też: stos.
Opis, jak rośnie liczba kroków wraz z rozmiarem danych n. O(1) — stała, O(log n) — połowienie (binarne), O(n) — jedno przejście, O(n²) — pętla w pętli (proste sortowania).
Wartość z funkcji oznaczająca powodzenie albo rodzaj błędu. Nie przerywa programu sama z siebie.
Komunikat wypisuje main. Alternatywą jest wyjątek.
Zobacz też: wyjątek.
Przesunięcie liter o klucz z zakresu 0…25, z zawinięciem alfabetu. Znaki spoza a–z i A–Z zostają. Deszyfrowanie to przesunięcie w drugą stronę. Podstawienie wymienia litery według klucza, przestawienie zmienia tylko ich pozycje.
Liczenie wielomianu od najwyższej potęgi: w = w * x + a[i].
Nie trzeba osobno liczyć kolejnych potęg x.
Szukanie miejsca zerowego przez połowienie przedziału, na którego końcach funkcja ma różne znaki. Stop, gdy szerokość spadnie poniżej dokładności albo skończy się limit kroków.
Wzorzec: metoda w bazie ustala kolejność kroków, pochodna wypełnia krok wymienny.
To nie jest szablon C++ (template).
Zobacz też: szablon.
Jedna klasa z prostym wejściem zasłania kilka współpracujących elementów. Przykład: kalkulator liczy infiks, a klient nie woła operacji stosu.
Liść i grupa mają ten sam interfejs. W wyrażeniu liczba i suma obie odpowiadają metodą wartosc().
Struktura może być zagnieżdżona.
Wiele wartości jednego typu pod jedną nazwą, numerowanych od 0: int t[5] ma elementy
t[0]…t[4]. Rozmiar stały. Do funkcji przekazujesz ją razem z rozmiarem.
Zmienna przechowująca adres innej zmiennej: int *p = &x;.
*p to wartość spod adresu. Pusty wskaźnik to nullptr.
Zobacz też: pamięć dynamiczna, referencja.
Napis w stylu języka C: tablica char zakończona znakiem '\0'.
Długość — strlen, porównanie — strcmp (nie ==). Zwykle wygodniejszy jest string.
Pamięć przydzielana w trakcie działania programu: new int[n]. Musisz ją oddać:
new → delete, new[] → delete[].
Zgubiony adres to wyciek pamięci; użycie po delete — wskaźnik wiszący.
Zobacz też: wskaźnik.
„Rura” na znaki między programem a klawiaturą, ekranem albo plikiem. cin (istream),
cout (ostream), ifstream i ofstream z <fstream>.
Plik sprawdzasz przez is_open().
Zobacz też: manipulator, cin i cout.
Element wkładany do strumienia, który zmienia sposób wypisywania: setw, setprecision,
fixed, left, endl. Większość jest w <iomanip>.